Het gezicht van Mauro

31 oktober 2011

Iedereen is met de "zaak" verlegen. Mauro gaat de mensen aan het hart (behalve misschien de PVV'ers in de Kamer), of je nu van mening bent dat hij een verblijfsvergunning moet krijgen of niet. Ik geloof het, als Madeleine van Toorenburg zegt dat de hele fractie van het CDA graag een oplossing voor hem wil (CDA congres zaterdag 29 oktober 2011).

Maar waarom komt die oplossing er dan niet? Het is werkelijk heel eenvoudig. De minister (want hij zou het laatste woord kunnen hebben) kan gewoon zeggen: "Mauro, je voldoet niet aan de criteria, ik zie geen enkele grond om je een verblijfsvergunning te geven. Maar ik geef je die toch, want het is onrechtvaardig om iemand die hier al zo lang is weg te sturen. Daar komt nog bij dat je ook wel erg lang hebt moeten wachten op een besluit. En daar nog weer bovenop: uit bijna alle fracties (ook van mijn eigen CDA) hebben mensen met je gevoetbald en tegen je gezegd dat je je geen zorgen hoeft te maken. Dus geen denken aan dat we jou wegsturen uit Nederland."

Helaas, de minister zegt dit niet. Hij verschuilt zich achter elke mogelijke drogreden die hij kan bedenken: de wetgeving, het regeerakkoord, het gedoogakkoord, zijn voorgangers, de beperkte mogelijkheden van zijn discretionaire bevoegdheid. Hij zegt verder dat hij in alle hoeken en gaten gezocht heeft om een mogelijkheid te vinden. De waarheid is dat Geert Wilders hem alle hoeken en gaten laat zien als hij Mauro een verblijfsvergunning geeft. Natuurliijk zal de minister dat ontkennen. Zoals ook een aantal kamerleden dat ontkent en zich met hem verschuilt achter dezelfde drogredenen. Behalve Geert Wilders, want die kent zijn macht en lacht zich rot om de hele situatie. En om zo'n verdeeld CDA.

Claudia de Breij schreef een treffend lied dat ik hier graag laat horen. Je kunt de tekst lezen op haar blog: http://www.claudiadebreij.nl/index.php?page=blog 

Mauro heeft een gezicht. Er zijn nog een aantal jongeren die geen gezicht hebben gekregen. Maar voor hen geldt hetzelfde. Zij behoren gewoon een verblijfsvergunning te krijgen. En als ik dit schrijf zie ik nog andere gezichten voor me. Van jonge mensen, kinderen, die hier wel met hun ouders zijn maar die ook al jaren hopen dat er een eind komt aan hun onzekerheid. De spanning in deze gezinnen is om te snijden. En laat daar alsjeblieft niet het argument van een aanzuigende werking tegenover gezet worden, want dat is inmiddels voldoende weerlegd.

Dinsdag 1 november stemt de Tweede Kamer. Er zal van 13.00-14.00 uur een manifestatie zijn op het Plein in Den Haag

Ongegrond; en nu?

29 augustus 2011

Een Hengelo's asielzoekersgezin hoopt al jaren op enige barmhartigheid van de IND en haar baas: de verantwoordelijk bewindspersoon. De reacties zijn onderhand voorspelbaar. Onverwachts is het laatste beroep ongegrond verklaard. Het enige wat hen hier nog houdt is het besluit- en vertrekmoratorium. Dat kan nog heel lang duren. Inmiddels mogen de gezinsleden zo goed als niets. Behalve hun hand ophouden en leven van liefdadigheid. De kinderen zijn leerplichtig, dat scheelt nog. Maar ieder jaar worden ook die ouder. Nu ontstaat de situatie dat het tweede kind, een dochter die zich voluit op haar studie richt om niet gek te worden van angst en zorgen, in het eindexamenjaar zit van gymnasium. Daarna zou ze naar de universiteit moeten. Maar dat mag niet. Werken ook niet. Haar rest straks niet anders dan naast haar ouders op de bank te gaan zitten duimen draaien. De ellende in het gezin is niet te overzien, psychisch is ieder gezinslid bijna aan het eind. De mensen die zich het lot van het gezin aantrekken doen wat ze kunnen, maar voelen vooral de machteloosheid. Wij (ik schaar mezelf er ook maar onder hoewel mijn inspanningen in het niet verdwijnen bij anderen) weten honderd procent zeker dat dit gezin een kans verdient in Nederland. Dat hun vluchtverhaal echt is. We weten ook dat aan de letter van de wet niet helemaal voldaan is. Maar die wet heeft dit gezin opgelegd gekregen. Het gezin heeft gedaan wat het gezegd werd: verdwijn! Maar door Dublin-afspraken zagen ze geen andere weg dan terug te keren naar Nederland en het opnieuw te proberen (waren ze geen Dublin-claimanten, dan hadden ze naar alle waarschijnlijkheid in Duitsland een verblijfsvergunning gekregen; de Duitse gründlichkeit verhindert geen barmhartigheid).

Het wordt tijd dat mensen die rondom een asielzoekersgezin staan (college van burgemeester en wethouders, school, kerk, organisaties) betrokken worden in het onderzoek door de IND en haar baas. In mijn ogen is een onderzoek zonder deze mensen onvolledig en onzorgvuldig. Maar de hoop dat verantwoordelijke bewindspersonen en kamerleden dit signaal oppakken is niet erg groot.

Principieel

25 augusutus 2011

Vanmiddag weer een podcast opgenomen met mijn goede vriend Enis Odaci, voorzitter van de stichting HumanIslam. Uiteraard ging het over de gebeurtenissen van de laatste maanden, vooral om de impact van woorden. Daar schrijf ik nu niet verder over, de podcast verschijnt binnenkort.

Wat me wat bezighoudt is de prinicipiële opstelling van de pastoor van Liempde. Ik begrijp het niet goed. De leer van de kerk kan toch niet bedoeld zijn om mensen buiten te sluiten, om welke reden ook? Iedere regel verdient het om met een pastorale bril gelezen te worden. Immers, het kan toch niet gaan om de kerk te beschermen tegen dingen die je niet wilt, maar het zal moeten gaan om mensen een veilig thuis te bieden. In m'n eigen gemeente heb ik het nu twee keer meegemaakt dat iemand bewust koos voor een actieve beëindiging van het lijden. Ik benoem het bewust zo, want een beëindiging van het leven kun je dat niet meer noemen. En ik had er groot respect voor, vooral voor het uithoudingsvermogen om het lijden te verduren. Moet de kerk, vraag ik me af, hier eigenlijk wel een standpunt over formuleren? Overschat ze zo niet de macht die ze heeft of die ze zich toeëigent? In een goed overleg met hulpverleners en pastores (ja, die ook) maken mensen hun keuze. Een keuze waarvan niemand anders, ook een pastor niet, de diepte kan peilen. Wanneer de keuze die van euthanasie is, is er geen groter gebaar dan met open armen deze mens tegemoet te treden. Wees welkom in ons (Gods)huis, waar we met eerbied en respect niet alleen afscheid nemen van jouw leven, maar dat leven in handen weten van degene die je het leven geeft.

PVV ... en CDA

19 augustus 2011

U bent dominee?
- Ja.
En u hebt zich onlangs kritisch over Wilders uitgelaten, u bent een Wilders-hater.
- Nee, ik ben een fel tegenstander van het gedachtengoed van Wilders.
Waarom? Wilders keert zich tegen de extreme Islam.
- Nee, Wilders maakt een hele bevolkingsgroep tot tweederangsburgers.
Dat is niet waar.
- Jawel, hij vindt de Isl...
Niet waar. Waarom protesteert u wel tegen Wilders maar niet tegen de extreme Islam?
- Dan hebt u niet alles gevolgd wat ik heb gezegd en hebt u de publicaties ook niet gelezen waar ik aan heb meegewerkt.
O. In Pakistaan heeft een christelijke mevrouw heel voorzichtig een klein beetje kritiek geuit op Mohammed en twee moslimvrouwen hebben dat gehoord. Ze zit nu een half jaar in de gevangenis. U protesteert wel tegen Wilders, maar hebt u bij de ambassade geprotesteerd?
- Nee, u wel?
Nee, maar ik ben van plan dat te doen.

Het gaat nog eventjes door, totdat ik er geen speld meer tussen kan krijgen. "Dat is niet waar" wordt achter elkaar herhaald; ik heb de hoorn er maar opgelegd, meneer belt naar m'n mobiel en dat is zonde van zijn centen.

Vreemd vond ik het wel. Mijn laatste publieke optreden dateert toch al gauw van een jaar geleden. Het is wel jammer dat mensen zo verblind zijn door Wilders en zijn PVV dat ze denken dat hij het nog goed voor heeft ook met de moslims.
Ik onderstreep nog maar eens (want het is niet de eerste keer) dat ik iedere vorm van geweld tegen andersdenkenden en andersgelovigen in Islamitische landen verafschuw. En dat de extremisten die dit op hun geweten hebben volgens mij geen echte molims zijn. Moslims uit mijn vrienden- en kennissenkring zijn het daar ook helemaal mee eens. Ik zou willen dat PVV-ers in woord en geschrift zo vredelievend waren als de moslims. Maar ik vrees dat ze hun leider, Geert Wilders, die hen voorgaat in extreme uitingen tegen moslims, voorlopig nog slaafs blijven volgen.

In tegenstelling tot wat politiek correct lijkt te zijn, vind ik (met anderen) wel degelijk dat de taal die Wilders bezigt opgepakt wordt door mensen als Anders Breivik. Natuurlijk heeft Wilders die moorden niet op zijn geweten, maar taal is, zoals een collega afgelopen zondag aangaf, niet onschuldig. En daar zou Wilders zich wel eens rekenschap van mogen geven. Maar gedekt door zijn gedoogpartners, ik schrijf het met pijn in het hart, gaat hij als vanouds tekeer. Lieve CDA-vrienden, waarom durven jullie niet? Waarom schreeuwt de stilte in Den Haag mij toe? Wat zeg ik tegen de moslims in mijn omgeving, wat zeg ik tegen mijn collega's en vrienden, die het bijzonder vreemd en kwalijk vinden dat het CDA in alle toonaarden zwijgt als Geert Wilders zijn mond opendoet? Ik weet het, dat is mijn probleem, maar ik vind het met de dag lastiger worden. Ik ben bang dat mijn enige antwoord zal kunnen zijn: het CDA is als de dood voor nieuwe verkiezingen, want dan zijn ze de macht kwijt; en daar offert mijn partij alles voor op.

Ik hoop, mocht dit schrijfsel worden gelezen, dat ik er een antwoord op krijg. Ik laat me graag uitleggen waarom ik er naast zit.